ของเล่นจากเศษขยะ แต่ทำไมครูยังใช้ฝึกเด็ก?

ของเล่นจากเศษขยะ แต่ทำไมครูยังใช้ฝึกเด็ก?

เปลือกมะพร้าวสองซีก... ที่แม่ครัวสับทิ้งไว้ข้างเตาไฟ ไม่มีใครคิดว่ามันจะกลายเป็นเครื่องมือฝึกเด็กที่ยังมีการเล่าขานและบันทึกถึงจนถึงวันนี้ ลองนึกภาพลานดินหน้าบ้านชนบทไทย... แดดร่มยามเย็น เสียงเด็กหัวเราะก้องไปทั้งซอย เชื่อกันว่านี่คือฉากที่ "เดินกะลา" ถือกำเนิด ในบ้านที่ไม่มีเงินซื้อของเล่น เด็กบ้านนอกไม่เคยขาดของเล่น เพราะทุกอย่างในครัวเรือนคือวัตถุดิบ กะลามะพร้าวสองซีกที่เหลือจากครัว ถูกนำมาเจาะรูตรงกลาง ร้อยเชือกให้พอมือจับดึง แต่... จะเดินยังไงล่ะ ในเมื่อกะลามันกลมและลื่น? เด็กๆ ยืนเหยียบบนกะลาทั้งสองข้าง มือดึงเชือกพยุงตัวไว้ ก้าวแรกมักจบด้วยการเซล้ม เสียงกะลากระทบพื้นดังก๊อกแก๊ก... ทว่ายิ่งล้ม ยิ่งลุก เด็กกลับยิ่งสนุก กลับกลายเป็นว่า สิ่งที่ดูเหมือนแค่เกมแก้เบื่อ กลับซ่อนบางอย่างที่ลึกกว่านั้น มีการบันทึกไว้ว่า เดินกะลาคือการละเล่นที่ฝึกการทรงตัวและความสัมพันธ์ระหว่างมือกับเท้าโดยตรง ทายสิ... คุณอยู่ทีมไหน ทีมที่เดินกะลาล้มตั้งแต่ก้าวแรก หรือทีมที่เดินได้จนสุดลานโดยไม่พลาด? เด็กแข่งกันเป็นระยะทาง บางคนแข่งความเร็ว เสียงเชียร์ดังลั่นทั่วหมู่บ้าน นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่เป็นสนามฝึกร่างกายที่ธรรมชาติมอบให้ฟรี สารานุกรมวัฒนธรรมไทยภาคกลาง ที่จัดทำโดยมูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์ พ.ศ. ๒๕๔๒ บันทึกเดินกะลาไว้เป็นหนึ่งในของเล่นที่เด็กชนบทประดิษฐ์เองจากของเหลือในบ้าน สะท้อนวิถีพอเพียง ก่อนที่ของเล่นสำเร็จรูปจะเข้ามาเต็มตลาด แต่สิ่งที่น่าทึ่งที่สุด คือแม้วันนี้โลกจะมีของเล่นไฮเทคเต็มไปหมด เดินกะลากลับไม่เคยหายไปจากโรงเรียนไทย ครูพลศึกษายังคงหยิบมันมาใช้ฝึกเด็กเล็ก เพราะรู้ดีว่าการทรงตัวบนกะลาสองใบ อาจให้ประโยชน์บางอย่างที่เครื่องเล่นราคาแพงให้ไม่ได้เช่นกัน นี่แหละคือคำตอบ... ทำไมของเล่นจากเศษขยะชิ้นนี้ถึงยังอยู่ยั้งยืนยง เพราะมันไม่ได้สอนแค่ความสนุก แต่สอนให้เด็กรู้จักล้มแล้วลุก รู้จักสมดุลของชีวิต ด้วยสองมือและกะลาที่แม่เคยทิ้งไว้ข้างครัว