ลือกันทั้งจังหวัด แล้วความจริงคือ?

ลือกันทั้งจังหวัด แล้วความจริงคือ?

ปี ๒๕๖๒... เล่าขานกันในจังหวัดนครราชสีมาว่า วันนั้นผู้คนจำนวนมากจะหลั่งไหลมาส่งพระเกจิองค์หนึ่งเป็นครั้งสุดท้าย... แล้วความจริงคืออะไร? หลักฐานอยู่ตรงหน้าทุกคนที่ไปเยือนวัดบ้านไร่ อำเภอด่านขุนทด เช้าวันนั้น... มีการเตรียมพื้นที่รองรับประชาชนจำนวนมากที่เดินทางมาร่วมพิธี สะท้อนให้เห็นว่านี่คือพระเกจิที่มีผู้ศรัทธาระดับประเทศ แต่คำถามที่แท้จริงคือ... ทำไมพิธีจึงมาถึงช้าเพียงนี้? ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น ๔ ปี... วันที่ ๑๖ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๘ ณ โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ ละสังขารด้วยสิริอายุ ๙๑ ปี ข่าวนี้สะเทือนใจคนทั้งประเทศในทันที ทว่า... งานพระราชทานเพลิงศพของท่านไม่ได้จัดขึ้นทันที ศิษยานุศิษย์และทางการตัดสินใจรอ ทายสิ... ทำไมต้องรอนานถึง ๔ ปี กว่าจะถึงวันนั้นได้? คำตอบซ่อนอยู่ในผืนดินที่วัดบ้านไร่นั่นเอง... เพราะที่นั่นต้องสร้างเมรุชั่วคราวขนาดใหญ่ ให้สมกับบารมีของพระผู้เป็นที่รักของแผ่นดินอีสาน งานก่อสร้างต้องใช้เวลา ต้องประณีต ต้องรอบคอบ เพื่อรองรับผู้คนนับไม่ถ้วนที่จะหลั่งไหลมาส่งท่านครั้งสุดท้าย มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๒ วันที่ทุกคนรอคอยมาถึง... เมรุชั่วคราวตั้งตระหง่านกลางลานวัด กลายเป็นภาพที่ตอบข่าวลือทั้งหมดในพริบตา กลับกลายเป็นว่า... สิ่งที่เล่าขานกันไว้นั้นสอดคล้องกับความจริงในหลายแง่มุม เพราะจำนวนผู้ศรัทธาที่เดินทางมาร่วมพิธีนั้นมากมายสมกับบารมีของท่าน ทว่า... ท่ามกลางความโศกเศร้า ผู้คนที่มาร่วมงานต่างแสดงความอาลัยราวกับกำลังส่งญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งกลับบ้าน มากกว่าจะเป็นเพียงพระเกจิที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน นี่คือคำตอบที่แท้จริงของข่าวลือวันนั้น... ไม่ใช่เพราะพิธีใหญ่โต ไม่ใช่เพราะภาพในสื่อ แต่เพราะศรัทธาที่สะสมมาตลอดชีวิตของท่าน มันใหญ่กว่าคำลือใดๆ ที่คนจะเล่าต่อกันได้ ร่างกายอาจดับสลาย แต่บารมีและความทรงจำที่ท่านทิ้งไว้ กลับยิ่งเติบโตในใจผู้คน เหมือนเปลวเทียนที่จุดต่อกันไม่มีวันดับ