ของเล่นสังกะสีเกือบถูกทิ้งทั้งคลัง

ของเล่นสังกะสีเกือบถูกทิ้งทั้งคลัง

กว่าสามสิบปีที่ผ่านมา ของเล่นสังกะสีนับพันชิ้นทั่วเมืองไทย เคยเป็นแค่ "ของเก่าไม่มีราคา" ที่รอวันถูกกวาดทิ้งลงถังขยะ แต่มีชายคนหนึ่ง... ไม่ยอมให้มันหายไปจากแผ่นดินนี้ เขาคือ รศ. เกริก ยุ้นพันธ์ ผู้ใช้เวลากว่า 30 ปี เดินตามหาของเล่นเก่าทุกชิ้นที่คนอื่นมองข้าม ลองนึกภาพตามนี้... ยุคหนึ่งเมื่อพลาสติกเข้ามาแทนที่ ของเล่นสังกะสีที่เคยอยู่ในมือเด็กไทยทุกบ้าน กลับกลายเป็นของไร้ค่าในสายตาคนยุคใหม่ ถูกกวาดทิ้งรวมกับเศษเหล็ก เศษกระป๋อง โดยไม่มีใครเหลียวแล แต่ท่านอาจารย์กลับมองต่าง... ท่านเห็นว่าในของเล่นแต่ละชิ้น ไม่ใช่แค่โลหะขึ้นสนิม แต่คือความทรงจำของคนไทยทั้งรุ่น ทายสิ... ท่านต้องใช้เวลากี่ปี กว่าของสะสมส่วนตัวจะกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ที่คนทั่วประเทศเดินทางมาเยี่ยมชม? ...ใช่ครับ กว่า 30 ปี ทีละชิ้น ทีละชิ้น ท่านตระเวนเก็บของเล่นเก่าจากทั่วทุกมุมเมือง บางชิ้นซื้อจากคนที่กำลังจะทิ้ง บางชิ้นได้มาจากบ้านที่ไม่มีใครสนใจอีกแล้ว กลับกลายเป็นว่า... สิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นเศษเหล็กไร้ค่า กลายเป็นสมบัติที่หายากขึ้นทุกวัน เพราะโรงงานเลิกผลิต แม่พิมพ์เก่าถูกทิ้ง ของเล่นสังกะสีแท้ๆ เหลือน้อยลงเรื่อยๆ ในทุกปีที่ผ่านไป จนวันหนึ่ง ของสะสมในบ้านก็เต็มจนต้องหาที่เก็บใหม่ ท่านจึงตัดสินใจเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ของเล่นไทยเกริกยุ้นพันธ์ ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมืองเก่าที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ กลายเป็นบ้านใหม่ของของเล่นที่เกือบสูญหาย ทุกครั้งที่มีคนเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ สิ่งที่พบไม่ใช่แค่ของเล่นเก่า แต่คือกลิ่นอายของวัยเด็กที่หายไปนาน เสียงหัวเราะที่เคยดังอยู่ในบ้านไม้เมื่อหลายสิบปีก่อน กลับมามีชีวิตอีกครั้งผ่านสายตาของคนที่เดินผ่านชั้นวาง ตำนานของของเล่นสังกะสีไม่ได้จบลงที่ถังขยะ... แต่จบลงที่ชั้นวางในพิพิธภัณฑ์ ที่ทุกคนสามารถย้อนกลับไปหาความทรงจำของตัวเองได้อีกครั้ง เพราะบางที สิ่งที่ดูเหมือนไร้ค่าที่สุด... อาจเป็นสิ่งที่มีคุณค่าที่สุด ถ้ามีใครสักคนมองเห็นมันก่อนที่มันจะหายไปตลอดกาล