บทสวดมหาเทพบารมี สาบสูญ ๒๔๗ ปี

บทสวดมหาเทพบารมี สาบสูญ ๒๔๗ ปี

ปี ๒๓๒๐... พระอริยสงฆ์แห่งวัดป่าโบราณบันทึกบทสวดมหาเทพบารมี ที่สามารถอัญเชิญพรกำลังจากเทวดาสี่ทิศ... ตำนานเล่าขานว่า... บทสวดนี้เป็นคาถาศักดิ์สิทธิ์ที่ถ่ายทอดมาจากยุคสุโขทัย... พระอรหันต์รูปหนึ่งได้นิมนต์เทวดาทั้งสี่ทิศมาเป็นสักขีพยาน... ขณะที่ท่านสร้างสรรค์บทสวดอันศักดิ์สิทธิ์นี้... บทสวดมหาเทพบารมีถูกเขียนลงบนใบลานทอง... ในคืนข้างขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒... เมื่อพระจันทร์เต็มดวงส่องแสงลงมายังลานธรรม... พระอริยสงฆ์รูปนั้นกล่าวว่า... ใครที่สวดบทนี้ด้วยใจศรัทธา จะได้รับพรจากเทวดาองค์ใหญ่ทั้งสี่... แต่แล้ว... เหตุการณ์มหาอุทกภัยครั้งยิ่งใหญ่ในปี ๒๓๗๖ ได้พัดพาความลับนี้ไปหมด... ใบลานทองทั้งหมดจมหายไปกับกระแสน้ำ... วัดป่าโบราณถูกทิ้งร้าง... เหลือเพียงซากเจดีย์เก่าให้เป็นพยานความทรงจำ... เมื่อเวลาผ่านไป ๒๔๗ ปี... กลับกลายเป็นว่า... บทสวดมหาเทพบารมีกลายเป็นตำนานที่คนรุ่นใหม่แทบไม่เชื่อ... แม้ในหมู่พระสงฆ์ ก็มีเพียงไม่กี่รูปที่ยังจำได้ว่า... บทสวดนี้เคยมีอยู่จริง... แต่ที่น่าอัศจรรย์คือ... ในคืนเพ็ญบางคืน ผู้ที่มีใจศรัทธาแน่วแน่ ยังได้ยินเสียงบทสวดลอยมาในสายลม... จากซากเจดีย์เก่าแห่งนั้น... ราวกับว่าพลังแห่งบารมียังคงอยู่... เพราะบางสิ่งไม่ได้สูญหายไปตลอดกาล... เมื่อใจเราเต็มด้วยศรัทธา... พลังแห่งธรรมะจะค่อยๆ เปิดเผยตัวเอง... ผ่านทางใจที่บริสุทธิ์... ดังนั้น... แม้บทสวดจะสูญหาย แต่บารมีแห่งความเมตตากรุณา ยังคงอยู่ในใจเราทุกคน...