คนในพื้นที่ไม่กล้าพูดเรื่องเมืองโบราณนี้

คนในพื้นที่ไม่กล้าพูดเรื่องเมืองโบราณนี้

ที่ชายแดนเชียงราย มีหนองน้ำผืนใหญ่แห่งหนึ่ง กว้างจนมองไม่เห็นฝั่งอีกด้าน คนแถวนั้นเรียกมันว่า "เวียงหนองหล่ม" แต่ถ้าคุณถามคนเฒ่าคนแก่ตรงๆ ว่าใต้น้ำนั้นมีอะไร... หลายคนจะเงียบ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ทำไมพวกเขาไม่กล้าพูด? เพราะเล่าขานกันมาแต่โบราณว่า ใต้ผืนน้ำนั้น...คือเมืองทั้งเมืองที่จมลงไปในคืนเดียว ตำนานเล่าว่า เมืองนี้เคยรุ่งเรืองอยู่ในแผ่นดินโยนกนคร มีปลาไหลเผือกตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในแม่น้ำ...ตัวใหญ่เท่าลำตาล ชาวเมืองเชื่อกันว่ามันคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำเมือง ห้ามผู้ใดแตะต้องเด็ดขาด จนวันหนึ่ง เล่าว่าปลาไหลเผือกตายลงเอง ลอยเกยฝั่ง ชาวเมืองเห็นเนื้อมันมากมาย อดใจไม่ได้ ต่างพากันแบ่งเนื้อไปปรุงกินกันทั่วเมือง แต่เล่ากันว่า มีหญิงม่ายยากจนเพียงคนเดียวในเมืองที่ไม่ได้แตะเนื้อนั้นเลย ทายสิ...คุณคิดว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเมืองนี้? เล่าขานกันว่า ค่ำคืนนั้นฝนตกลงมาไม่หยุด แผ่นดินทั้งเมืองยุบตัวลงในพริบตา น้ำท่วมสูงจนกลายเป็นหนองน้ำกว้างใหญ่อย่างที่เห็นกันทุกวันนี้ มีเพียงหญิงม่ายผู้นั้นเท่านั้นที่รอดชีวิตอยู่ลำพัง ทว่าเรื่องยังไม่จบแค่นั้น ทุกวันนี้พื้นที่ตำนานนี้ยังคาบเกี่ยวอยู่ระหว่างอำเภอเชียงแสนกับอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย คนในพื้นที่หลายคนยังเชื่อกันว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกล่วงเกินนั้น...ยังคงสถิตอยู่ใต้น้ำจนถึงทุกวันนี้ ไม่มีใครกล้าลงไปหาปลาในที่ลึกเกินไป ไม่มีใครกล้าพูดถึงมันอย่างล้อเลียน บางคนบอกว่าเป็นเพียงนิทานสอนใจ บางคนบอกว่าเป็นเรื่องจริงที่บรรพบุรุษอยากเตือนลูกหลานไม่ให้ลืม แต่สิ่งหนึ่งที่ตำนานนี้ทิ้งไว้ให้เราคือ...ความโลภและการผิดคำสัตย์ ไม่ว่าจะต่อคนหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ล้วนทิ้งร่องรอยไว้เสมอ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง