พยากรณ์นางเงือกยุควาปี พุทธศักราช ๒๔๒๗

พยากรณ์นางเงือกยุควาปี พุทธศักราช ๒๔๒๗

พุทธศักราช ๒๔๒๗... เมืองมหาสารคาม เฮียนยักษ์แปลกตา เสียงเงือกใต้นํ้าร่ำร้องแปลกประหลาด... พระอริยสงฆ์ท่านหนึ่ง บันทึกไว้ในใบลานคัมภีร์ว่า... วันโปรดเปรียงยุควาปี นางเงือกจะโผล่จากผืนนํ้าใหญ่... กอดท้องฟ้าสีหยก ร่ำร้องบทสวดโบราณ... เสียงนั้นจะดังก้องไปทั่วบึงโบราณ ราวกับเรียกหาสิ่งสูญหาย... คำทำนายกล่าวว่า... ผู้ใดได้ยินเสียงร่ำร้องครั้งสมบูรณ์ จะพบเส้นทางแห่งความผาสุก... แต่กลับกลายเป็นว่า ในยุคนั้น ไม่มีสักคนที่กล้าเข้าใกล้บึงใหญ่ในยามค่ำคืน... ประชาชนเล่าขานว่า แสงประหลาดส่องจากใต้นํ้าลึก... หิ่งห้อยหลายพันตัวบินเป็นวงกลม เหมือนกำลังเวียนประทักษิณรอบสิ่งศักดิ์สิทธิ์... เสียงระฆังโบราณแว่วมาจากใต้นํ้า ราวกับมีวัดเก่าจมอยู่ใต้ผืนนํ้าแห่งนั้น... บางคืนพระจันทร์เต็มดวง นํ้าบึงจะเป็นสีเงินแวววาว... ปลากัดยักษ์โผล่หัวขึ้นผิวนํ้า ก่อนที่เสียงเงือกจะดังขึ้นอีกครั้ง... ใสกิ่งใสแขนงดั่งมีชีวิต สาดแสงเหลืองอร่าม... แต่แล้ว... เหตุการณ์แปลกประหลาดนั้นก็สาบสูญไปตั้งแต่ปี ๒๔๖๕... ไม่มีใครได้ยินเสียงร่ำร้องลึกลับอีกเลย... ราวกับนางเงือกได้พบในสิ่งที่เธอต้องการแล้ว... วันนี้... ความเชื่อโบราณยังคงอยู่ในใจคนมหาสารคาม... บึงใหญ่ยังคงเป็นสีเงินแวววาว ในคืนพระจันทร์เต็มดวง... เพราะบางสิ่งบางอย่าง ไม่เคยจากไปจริงๆ... แค่รออยู่เงียบๆ ในเวลาที่เหมาะสม