พุทธศักราช ๒๔๓๓ พระบาตรทองคำหายตัว ๗ วัน

พุทธศักราช ๒๔๓๓ พระบาตรทองคำหายตัว ๗ วัน

พุทธศักราช ๒๔๓๓... พระบาตรทองคำศักดิ์สิทธิ์แห่งวัดใหญ่ในพระนครฯ หายตัวไปอย่างลึกลับ เป็นเวลา ๗ วัน ๗ คืน... พระอริยสงฆ์ผู้เฒ่าเฝ้าสวดมนต์อย่างไม่หยุดหย่อน... ยามค่ำคืน ประกายแสงทองปริศนาปรากฏรอบๆ วิหาร... ชาวบ้านได้ยินเสียงเจริญพระพุทธมนต์ลอยมาจากห้วงอากาศ... แต่ไม่มีใครเห็นพระองค์ที่สวดอยู่... ตำนานเล่าขานว่า... พระบาตรทองคำนี้เคยเป็นของสมเด็จโต ผู้ทรงบรรจุพระธาตุแห่งพุทธเจ้าไว้ภายใน... ในคืนที่ ๗ เมื่อแสงเทียนริบหรี่... เสียงระฆังใหญ่ดังก้องไปทั่วลานวัด... แสงทองระยิบระยับเริ่มส่องประกายจากโบสถ์เก่า... แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น... พระบาตรทองคำปรากฏกลับคืนมา บนโต๊ะหมู่บูชาเดิม... แต่กลับมาพร้อมกับสิ่งที่ไม่เคยมี... ผงพระธาตุแห่งพระพุทธเจ้า เรืองแสงราวกับดวงดาว... พระอริยสงฆ์เชื่อว่า... พระบาตรทองคำได้ไปสู่โลกุตรธาตุ เพื่อรับพรจากพระพุทธเจ้า... แล้วกลับมายังมนุษยโลกพร้อมพระบารมี... การหายตัว ๗ วัน คือการเดินทางข้ามมิติ... เพื่อนำความศักดิ์สิทธิ์มาประทานผู้ศรดธา... นับแต่นั้นมา... ใครที่มาสักการะพระบาตรทองคำด้วยใจบริสุทธิ์... ล้วนได้รับพรจากพระธาตุอันศักดิ์สิทธิ์... ความเชื่อนี้ยังคงสืบทอดจนถึงทุกวันนี้...